SÍM

Lasciate ogne speranza*

*Fræg áletrun sem er höggin fyrir ofan hlið helvítis í ljóðinu

Inferno eftir Dante Alighieri frá 14. öld, sem þýðir: „Yfirgefið alla von, þér sem gangið hingað inn“

Þetta hófst allt með setningu Derrida, „Ég kveina, þess vegna er ég til,“ og myndskeiði af deyjandi dádýri sem vinir mínir tóku upp á fundna VHS upptökuvél sem síðar eyðilagðist vegna leka í vélbúnaðinum.

Sýning þessi er sérstæð túlkun á fyrirbærinu melankólía. Melankólía er hugtak sem finnst í fornöld, miðöldum og fornmódernískri læknisfræði, notað til að lýsa ástandi sem líkist þunglyndi, oft í fylgd með ofskynjunum og ranghugmyndum. Einnig talin sem ein af grundvallar skapgerðum mannsins.
Í dag má finna upptök melankólíu í reynslu okkar af því að lifa í gegnum samhliða hörmungar: vistfræðilegt hrun, stríð og efnahagslegan óstöðugleika. Markmið þessarar sýningar er að lýsa vonleysi sem form mótspyrnu. Samkvæmt heimspekingnum Slavoj Žižek getur von stundum fengið okkur til að trúa því að einhver annar muni gera það sem við sjálf berum ábyrgð á að gera. Við bíðum eftir frelsara eða treystum því að tíminn einn muni bæta hlutina. En hvað ef frelsarinn færir enn meiri örvæntingu? Hvað ef, eins og í myndinni af „síðasta Messías“, einsog Peter Wessel Zapffe lýsir, leiðir hjálpræðið okkur að lokum til tortímingar?
Í þessari sýningu vil ég stöðva tímann og leyfa mér að finna fyrir vonleysi. Með skynjun hins undarlega og óhugnanlega, sem Mark Fisher lýsir, býð ég bæði mér og áhorfandanum að horfast í augu við heim sem svífur milli fortíðar og nútíðar. Hið undarlega kemur fram þegar eitthvað á ekki heima í þeim heimi sem það birtist í; hið óhugnanlega varðar óróandi fjarveru og nærveru.

(Ó)fullgerð verk, undarleg lífræn form og lykkjuð VHS myndefni af spætu sem velur að bora í málmstreng frekar en tré stuðla öll að uppbyggingu melankólísks heims. Þetta er rými þar sem við getum stoppað andartak mitt í kapítalískum veruleika sem krefst stöðugt hagræðingar á tíma og framleiðni, og í staðinn horfst í augu við þá nostalgískari, viðkvæmari og íhugulari þætti eðlis okkar.

Þar sem þetta verkefni snýst djúpt um tilfinningar og mannlega sál, bauð ég Miglė að taka þátt í þessu ferli. Ég gerði það að miklu leyti út frá innsæi. Fyrsta kvöldið sem við hittumst töluðum við um verk okkar, og þegar ég minntist á það sem ég hafði verið að þróa, fann ég strax áhuga hennar. Ég vildi líka horfast í augu við innsæi mitt með þekkingu og sjónarhornum sem ég hef aðeins stutta innsýn í sjálf.

Í lokin er þessi sýning kannski það sem kallað er í jungískri sálgreiningu uppgötvun við eigin skugga. Skuggi sem er mjög persónulegur en um leið mjög alheimslegur því í lokin eru nætur þar sem við dreymum ekki um neitt. Og það er alveg í lagi að gera það.

//

Lasciate ogne speranza*


*The famous inscription carved above the gates

of Hell in Dante Alighieri’s 14th-century epic

poem Inferno which means: ”Abandon all hope, ye who enter here”

It all started with Derrida's phrase, "I moan, therefore I am," and with footage of a dying deer recorded on a found VHS camera by my friends—a tape that was later destroyed by a leak in the mechanism.

What is presented in this exhibition is a bizarre interpretation of the phenomenon of melancholia. Melancholia is a concept found in ancient, medieval, and premodern medicine, used to describe a condition resembling depression, often accompanied by hallucinations and delusions. It was also considered one of the fundamental human temperaments.

Today, the sources of melancholia can be found in our experience of living through simultaneous catastrophes: ecological collapse, wars, and economic instability. The aim of this exhibition is to represent hopelessness as a form of resistance. According to the philosopher Slavoj Žižek, hope can sometimes make us believe that someone else will do what we ourselves are responsible for doing. We wait for a saviour, or trust that time alone will improve things. But what if the saviour brings even greater despair? What if, as in the figure of the "last messiah," described by Peter Wessel Zapffe, salvation ultimately leads us toward annihilation?

In this exhibition, I want to stop time and allow myself to feel hopeless. Through the modes of perceptions of the weird and the eerie, described by Mark Fisher, I invite both myself and the viewer to confront a world suspended between the past and the present. The weird emerges when something does not belong in the world in which it appears; the eerie concerns unsettling absences and presences.

(Un)Finished works, bizarre organic forms, and looped VHS footage of a woodpecker choosing to drill into a metal cord rather than a tree all contribute to the construction of a melancholic world. It is a space in which we can pause for a moment amid a capitalist reality that constantly demands the optimisation of time and productivity, and instead confront the more nostalgic, vulnerable, and contemplative aspects of our nature.

Because this project is deeply concerned with emotion and the human psyche, I invited Miglė to join me in this process. I did so largely on intuition. On the first night we met, we spoke about our work, and when I mentioned what I had been developing, I sensed her interest immediately. I also wanted to confront my intuition with knowledge and perspectives that I only have a brief glimpse of myself.At the end maybe this exhibition is what is called in Jungian psychoanalisis a confrontation with your own shadow. Shadow that is very personal but at the same very universal because at the end there are nights that we don’t dream about nothing. And it is totally fine to do so.