SÍM

SÍM Gallerí, Hafnarstræti 16, 101 Reykjavík

Opnun: Laugardaginn 7. mars kl 16:00 - 18:00.

Sýningartímabil: 07.03 - 31.03. 2026

Ekkert jafnast á við náttúruna sjálfa, hið undur sem hún er. Hún verður ekki fullkomlega skýrð eða sett í fastar skorður; fremur er hún svið þar sem skynjun, óvissa og túlkun mætast í formum og litum.
Samkvæmt orðskýringu er lífvera lifandi heild: kerfi sem bregst við áreiti, nærist og æxlast. Lífverur geta verið einfruma eða fjölfruma, samsettar af ósérhæfðum eða sérhæfðum frumum. Slíkar skilgreiningar eru nytsamlegar, en þær ná ekki utan um upplifunina af því að vera lifandi, né þá siðferðilegu og pólitísku spennu sem fylgir því að lifa í heimi þar sem líf er flokkað, metið og nýtt.

Á Vísindavefnum var spurt hvort einhverjar lífverur væru ónauðsynlegar fyrir jörðina. Stutta svarið var: já, maðurinn. Sú fullyrðing er ekki sett fram sem dómur, heldur sem spegill: áminning um stöðu mannsins innan vistkerfa og um þá sjálfhverfu sem birtist þegar manninum er stillt upp utan eða ofan við náttúruna.

Sigríður Júlía leitast við að nálgast kjarna þess að vera lífvera, fyrir tíma hagkerfis, eignarhalds og gagnsemi. Verkin eru unnin úr ull, efni sem keypt er á markaði en á uppruna sinn í líkama annarrar lífveru. Ull er tekin af sauðfé án þess að spyrja um leyfi. Sú staðreynd er ekki jaðaratriði heldur hluti af efnivið verksins: hún dregur fram togstreituna milli nándar og nýtingar, milli umönnunar og eignar, milli þess að lifa með og þess að taka.
Í verkunum er leitað forms fyrir þessa togstreitu, ekki til að leysa hana, heldur til að halda henni opinni.

//

Nothing compares to nature itself, wondrous as it is. It resists being fully explained or contained; instead, it becomes a field where perception, uncertainty, and interpretation meet through form and colour.

A living organism can be defined, in simple terms, as a living whole: a system that responds to stimuli, feeds, and reproduces. Organisms may be unicellular or multicellular, composed of unspecialized or specialized cells. Such definitions are useful, yet they do not encompass the lived experience of being alive, nor the ethical and political tensions that arise in a world where life is continuously classified, valued, and instrumentalized.

The question has been raised whether any organisms are unnecessary for the Earth. The brief answer given there is: yes, humans. This statement is not presented here as a verdict, but as a mirror: a reminder of humanity’s position within ecosystems, and of the self-importance that emerges when humans are placed outside, or above, nature.

The exhibition seeks to approach the essence of what it means to be a living organism, prior to the logics of economy, ownership, and utility. The works are made from wool, material purchased on a market, yet originating in the body of another living being. Wool is taken from sheep without consent. This fact is not incidental but integral to the works’ material premise: it foregrounds the tension between proximity and extraction, between care and possession, between living with and taking from.

The works search for a form in which this tension can be held, not to resolve it, but to keep it open