SÍM

Gallerí Grótta
Sýningin er opin frá 21.05 - 20.06.2026

Ljósmyndir á sýningunni eru teknar í Skógafjöru, Sólheimafjöru og í fjörum á Seltjarnarnesi.

Að loknu námi í Jan van Eyck Academie, Hollandi 1982 fékkst Magnús einkum við hugmyndalist og málverk. Síðustu áratugina hefur hann einbeitt sér að ljósmyndun. Myndefnið er gjarnan sótt í ýmiss konar birtingarmyndir náttúrunnar.

Málarinn Cézanne á að hafa sagt eitthvað á þessa leið „landslagið hugsar sig í gegnum mig og ég er vitund þess“.

Maður gengur um fjörur með myndavél og þrífót. Hann leitar að einhverju sem kallar á hann. Hann stígur varlega til jarðar á frostblautum sandinum sem bifast líkt og lifandi sé. Hann kemur auga á form sem kveikja áhuga hans. Saltblandað vatn úr ánni hefur sjatnað í sandinn og skilið eftir frostrósaskæni. Þegar nær er litið búa oddhvassar ísnálar yfir innri heimi, fullkomlega beinum strengjum líkt og væru þetta hljóðfæri sem óma samspil vatnsins, sandsins og sjávarfalla og frysta þessa hreyfingu eins og eitt augnablik. Hann skynjar að hlý, bleik birtan er skammlíf og ísskænið gæti bráðnað. Þegar ljósið og sjónarhornið eru passleg smellir hann af um leið og hann heldur í sér andanum.

Öðru sinni fer hann á fjörur við taktföst mynstur í sandinum sem líkjast hryggjarsúlum, mynstur sem náttúran hefur mótað. Náttúran er ekki óreiðuafl í öllum þessum rytmísku myndum heldur stöðugt umbreytingarferli sem getur af sér myndir sem endurtaka sig í sífellu en ævinlega við nýjar aðstæður í samspili milli frumaflanna í fjörunni. Allar myndir líkjast, en engin þeirra er eins.

Enn fer hann á fjörur við sjávarþangið sem miðlar milli hafs og lands og dansar á mótum þeirra þegar fjarar út og fjarar inn. Hann tekur upp þangblað, lyftir því mót sólu og lætur skin hennar lýsa gegnum það. Þannig tekur hann upp hið smáa og fær það til að ljóma.

Sigríður Þorgeirsdóttir, heimspekingur.