SÍM

Opnunartímar bókumbóks (Njálsgata 11, Reykjavík):
þrið-lau 13-17
og þegar skiltið er úti

Opnun föstudaginn 29. maí kl. 16

Úr sýningarskrá, Leifur Ýmir ræðir við Ófeig Sigurðsson um lífið og listina

ÓS: Himinninn er ótrúlegur og það er stundum sett sem mælikvarði á andlegan þroska hversu mikið maður nýtur þessa að horfa á hann. Sama mætti segja um tungumálið. Finnurðu samsvörun á milli andlegrar líðanar og sköpunargáfunnar, já eða nei?

LÝE: Já
(Jú, sammála, hann er það. Þakka þér fyrir, jú ok ég vissi það ekki, en jú ég hef verið að stara á himininn síðustu ár og hlýt þá að hafa þroskast eitthvað við það. Ég er eiginlega nýfarinn að taka eftir honum af einhverju viti. […]
Málverkin byrjuðu eiginlega sem eins konar veðurdagbók, ætlaði ekki að fara mála neitt og hef eiginleg þvertekið fyrir það mála mikið. Það er eiginlega bara bannað eða kannski þorði ég því ekki. En svo er það svo mikill skáldskapur að mála. Það er eiginlega ekki hægt að mála himininn þar sem hann er alltaf að breytast. Um leið og ég áttaði mig á því þá fór að ganga betur. Þetta gekk eiginlega mjög illa lengi vel að mála svona á striga. En síðan fór ég að nálgast strigann meira eins og pappír þar sem ég hef hann flatann á borðinu og strekki eftir á. Þá er þetta ekki eins alvarlegt. En síðan hefur textinn á myndum þróast frá því að vera svo mikið veðurtengdur og meira að vísa út eða meira almennari, smá pælingar stundum. Eða stöðutékk. Stundum er himinn “too much” Kannski of fallegur. Of mikil náttúra verður líklega fljótt þreytandi og maður þarf að komast í Skeifuna til að jarðtengja sig í Partíbúðinni eða Coolshop. Eða ég er að komast í meiri æfingu. En það mætti fara hlúa betur að Skeifunni.)