SÍM

Sýningu Finns Arnars, Dómur í Ásmundarsafni lýkur mánudaginn 6. apríl.

Sýningin er hluti af sýningarröðinni Undraland. Hún skiptist í raun í þrjá samtvinnaða
hluta: tjaldbúðirnar, stillansinn og „Kúluna“. Sá fyrsti, tjaldbúðirnar, fjallar um þá gjörð
að flytja inn í safnið. Þannig renna líf og list saman og daglegt líf listamannsins verður
hluti af verkinu. Sköpunin hefst áður en nokkuð er gert – í því að vera til, anda, bíða og fylgjast með. Í tjaldbúðunum birtist tilvistin hrá og berskjölduð: spor eftir mann, rúm sem er hvorki heimili né sýningarsalur heldur rými þar á milli.

Næsti hluti verksins – stillansinn – setur sjálfa vinnuna í forgrunn. Sköpun er ekki
aðeins hugmynd heldur ástundun, stöðug viðleitni: að prófa, mistakast og móta. Vinnuferlið – verkfærin, efniviðurinn og tilraunirnar – er þar með sýnilegt og óaðskiljanlegur hluti heildarinnar.
Þriðji hluti verksins vísar til hvelfingarinnar, loftmálverksins sem Finnur hefur málað
fyrir opnum tjöldum inni í svokallaðri „kúlu“ safnsins. Þar tekst hann á við viðfangsefni
sem lengi hafa verið honum hugleikin: karldýrið, stöðu miðaldra mannsins og
eyðileggingarkraft karlmennskunnar í samtímanum. Finnur vísar jafnframt í listasöguna og hefð „stóru meistaranna“; hvelfingar dómkirkna sem eitt sinn höfðu fordæmisgefandi hlutverk og mótuðu hugmyndir almennings um siðferði og lífsstefnu. Í kúlunni í Ásmundarsafni er spurningunni snúið við: Hvernig dæmum við sjálf okkur?

Þar með vakna einnig spurningar um hvernig við tökum ábyrgð á eigin gerðum.
Í þessu þrískipta samhengi myndast rými þar sem persónuleg tilvist, samfélag og
umhverfi, ásamt efnislegri tilurð verksins, renna saman. Saman verða tjaldbúðirnar,
stillansinn og kúlan tilvísanir í það að vera, að gera og að skapa. Verkið undirstrikar
að listin birtist ekki einungis í fullmótuðu formi heldur einnig í ferlinu sjálfu –
þrautseigjunni og hugsuninni sem fylgir því að skapa.