Opnun laugardaginn 11. apríl kl. 14 - 17

Sjóndeildarhringur byggir á hugmynd sem á rætur að rekja nokkur ár aftur í tímann, þegar rýmið á Hlöðuloftinu var enn ómótað og kallaði fram aðra nálgun en síðar varð. Titill sýningarinnar vísar til þess þegar Helgi Þorgils sá sjóndeildarhringinn frá hverjum glugga og sá fyrir hvernig verkin framlengdu sjóndeildarhringinn milli glugganna.

Verk úr ólíkum tímabilum eru dregin saman, ekki sem yfirlit heldur sem áframhaldandi samtal. Eldri verk tengjast nýrri verkum þar sem myndræn hugmynd þróast áfram og fær nýtt samhengi. Í sumum tilvikum eru eldri verk tekin upp að nýju og unnin áfram, þannig að mörk milli fortíðar og nútíðar verða óljós.

Í uppsetningunni er unnið með stærðarhlutföll, sjónarhorn og staðsetningu. Minni skúlptúrar eru settir fram í rýminu með þeim hætti að þeir vísa til hreyfingar áhorfandans og breytilegrar skynjunar. Rýmið sjálft gegnir því ákveðnu hlutverki í upplifun verksins.

Frásagnir og vísanir liggja undir yfirborðinu. Þar má finna tengingar við sögur og myndhefðir, þar sem hugmyndir um sjónarhorn, margbreytileika og umbreytingu koma fram. Í verkunum birtast jafnframt áhrif úr listasögunni, þar sem rými og mynd eru sett fram á fleiri en einn hátt samtímis.

Efnisval og vinnsla vísa til náttúru og tíma. Í verkunum er leitast við að hægja á framvindu og festa augnablik, á sama tíma og þau vísa til stöðugrar breytingar.

Sýningin tengist annarri sýningu sem Helgi Þorgils heldur í Hafnarborg í sumar. Sýningarnar efla hver aðra og mynda víðara samtal um hið sjónræna, rými og skynjun.

Að lokum snýst sýningin um að sjá, og um möguleikann á að gera hið ómögulega mögulegt.

//

Opening Saturday April 11th, 2pm - 5pm

Horizon develops from a line of thought that began several years ago, when the space at Hlöðuloftið was still open and undefined, inviting a different kind of artistic approach. The title refers to a specific observation: from each window, the horizon appears both continuous and interrupted divided by the architecture, yet conceptually whole. The works in the exhibition do not depict this horizon directly; rather, they extend it into the interior space, allowing the outside to be reconsidered from within.

Works from different periods are brought together not as a retrospective, but as an ongoing dialogue. Earlier works are placed in relation to more recent ones, where ideas continue to develop and shift in meaning. In some cases, earlier works are revisited and reworked, blurring the distinction between past and present.

The installation engages with scale, perspective, and spatial arrangement. Smaller sculptural elements respond to the viewer’s movement and changing point of view. Meaning emerges through these relationships, with the space itself playing an active role in the experience.

References to narrative, visual traditions, and art history are present throughout, though not explicitly stated. They inform the work through underlying ideas of perspective, transformation, and the construction of space.

Materials and processes point to both nature and time. The works suggest an effort to hold onto a moment, while also acknowledging continuous change.

The exhibition is connected to a concurrent presentation by Helgi Þorgils at Hafnarborg, forming a broader context for exploring image, space, and perception.

Ultimately, Horizon is about seeing, and about how art can reshape what and how we are able to perceive.